ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΚΑΛΙΑ

Αρχικά, η αρίθμησή τους φτάνει και ξεπερνά τον αριθμό παικτών μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, με τους βασικούς και αναπληρωματικούς παίκτες μαζί. Με τα χρόνια, ο αριθμός τους μειώνεται τόσο όσα τα δάκτυλα της παλάμης ενός χεριού, και αυτό, καθ' υπερβολή και καθ' υπέρβαση. Επέρχεται μετά από χρόνια γεμάτα χαρές, λύπες, επιτυχίες, απογοητεύσεις, τσακωμούς αλλά και ωρίμανσης ο λεγόμενος διαχωρισμός. Αυτός είναι γνωστός αλλά ο τάδε είναι Φίλος. Λέω φίλος, διότι όταν κανείς είναι πια ικανός να κάνει αυτό το διαχωρισμό (που ειλικρινά για να φτάσει ως εκεί απαιτείται να έχει περάσει κι από το στάδιο αυτό της ποδοσφαιρικής ομάδας)  δε χρησιμοποιεί εύκολα τη λέξη φίλος. Κι όταν το κάνει είναι όλα. Λένε πώς φίλος είναι αυτός που θα σου σταθεί στη δύσκολη στιγμή. Αναντίρρητα, μα δεν είναι το μοναδικό κριτήριο. Υπάρχουν άνθρωποι που συμπάσχουν μαζί σου, είτε γιατί έχουν βρεθεί στη θέση σου, είτε γιατί απλά επιβεβαιώνουν στον εαυτό τους ότι υπάρχουν και ..χειρότερα.

Φίλος είναι εκείνος που θα πονέσει μαζί σου αλλά θα προσπαθήσει να το κρύψει χωρίς επιτυχία συνήθως αφού σε νοιάζεται τόσο που θα σπάσει τα τηλέφωνα. Κι αν δεν τα σηκώνεις θα σου χτυπήσει την πόρτα θα μπει κι απλά θα είναι κοντά σου χωρίς ανταλλάξετε κουβέντα μέχρι εσύ να θελήσεις.

Είναι εκείνος που θα σου τραβήξει και δε θα σου χαϊδέψει τα αυτάκια σου. Δε θα σε κατακρίνει, μα θα σε κρίνει. 

Είναι αυτός που ενώ του μιλάς, αντιλαμβάνεσαι ότι του λες πράγματα που προσπαθούσες να μην παραδεχθείς στον ίδιο σου τον εαυτό, κι αυτό γιατί μπροστά του μιλάς χωρίς να σκέφτεσαι και ξέρεις πώς κι αν ακόμα δεν μιλούσες ποτέ ξανά μαζί του, όλα θα έχουν μείνει μόνο μεταξύ σας.

Όχι αυτός ο Φίλος, δεν είναι μέσα στην καθημερινότητα όπως προστάζουν τα δήθεν "κολλητιλίκια" ή οι ένα σωρό ανασφάλειες του καθενός να βρίσκεται διαρκώς με "δικούς" του ανθρώπους, χρησιμοποιώντας τους για πατερίτσες διότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα ή να πάρει μια απόφαση μόνος του. Ο καθένας ζει τη δική του ζωή. Άλλωστε κανένας Φίλος δε θα ζητούσε από έναν άλλο να παραμερίσει τη ζωή του ώστε να ασχολείται μόνο με τα δικά του προβλήματα.

Μα ξέρουν πως μακριά ή κοντά, ακόμα κι αν έχουν μέρες, ή μήνες ακόμα να μιλήσουν μεταξύ τους, στα σημαντικά, στη λύπη ή στη χαρά.. Ο ένας από τον άλλο είναι μόνο "ένα τηλέφωνο μακριά". Αυτές οι σχέσεις ζωής, ένα είναι βέβαιο. Δε χρήζουν επιβεβαίωσης. Οι φίλοι είναι επιλογή, κι αυτό τα λέει όλα.

Είναι τόσο απλά, μια μεγάλη αγκαλιά και το ξέρεις. Είναι εκεί.